سید کاظم سیادتی تنها جانباز دلاور قطع دو دست فاتح قله گوجسگایا در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حیات در مشهد، با اشاره به سابقه ورزشی خود و همچنین هدف از فتح این قله در تاجیکستان،تصریح کرد: خوشبختانه بعد از دوران مجروحیتم توانستم ورزش‌های مورد علاقه خود را از سر بگیرم که اولین ورزش من بعد از این دوران شنا بود و بیش از 10 سال در این رشته مقام‌های مختلف را کسب کردم، سپس با تغییر رشته ورزشی خود به سمت کوهنوردی وارد این رشته پرمخاطره ولی جذاب شدم تا نام خود را به عنوان اولین جانباز فتح کننده قله‌های مرتفع دنیا به ثبت برسانم. وی افزود: با تمرین‌هایی که در طول سال‌های مختلف با فتح قله‌های داخلی کشور مانند دماوند و علم کوه انجام داده‌ام توانستم مرز آمادگی بدنی خود را برای شرکت در فتح قله‌های خارجی به همراه تیم ملی کشور بالا برده و آمادگی‌ام را اعلام کنم. سیادتی با بیان اینکه در کارنامه ورزشی خود فتح قله‌هایی همچون هیمالیا با ارتفاع بیش از 6هزار و 200 متر و قللی با نام های عالم پیک،کالاپاتا و کلیمانجارو در آفریقا را به ثبت رسیده است، تاکید کرد: قله گوجسگایا در تاجیکستان 7هزار و 105 متر ارتفاع دارد که خوشبختانه با اردوهایی که قبل از این صعود انجام شد تواسنتم به آمادگی خوبی دست یابم، البته قابل توجه است که از 40 نفر آماده برای این اردو تنها 15 نفر برای صعود نهایی آمادگی خود را اعلام کردند که در مرحله آخر یعنی زمان صعود این عدد نیز به 13 نفر رسید و بر همین اساس است که خدای خود را شکر می‌گویم که جزئی از این 13 نفر بودم. این جانباز پرافتخار کوهنوردی کشورمان با اشاره به اینکه در زمان صعود تنها ذکر و یادش یاد خداوند باری تعالی بود خاطر نشان کرد: وقتی قله‌ای را صعود می‌کنم نه تنها من بلکه هر فرد دیگری خدا را به خود نزدیک می‌بیند و احساساتش فوران می‌کند، من هم در آن زمان خدا را در کنار خود بسیار نزدیک می‌دیدم و احساس شوق بی وصفی در درونم به وجود آمده بود که اکنون نمی‌توان آن را به زبان بیاورم. وی با بیان خاطره‌ای از زمان صعود خود افزود: زمان صعود من دومین نفر گروه بودم که پشت جلودار گروه حرکت می کردم زمانی که به بالای قله رسیدم، خانم و آقای روسی را مشاهده کردم که به سمت من در حال حرکت هستند و زمانی که نزدیک شدند مرد روسی به پای من افتاد و با زبان خود خدا را شکر می‌کرد، در همین زمان بود که همسر او گفت شما با وجود این شرایط تنها الگو و انرژی ما برای فتح این قله بودید، اگر شما در این گروه نبودید ما در ارتفاع 6 هزار متری از این صعود انصراف می‌دادیم. سیادتی در پاسخ به این سئوال که انگیزه و انرژی وی در این صعود چه بوده است، بیان کرد: درست است که من با وجود جانبازی خود دست ندارم و یکی از چشمانم هم نابینا شده است ولی اگر پا هم نمی‌داشتم خداوند متعال قلبی بزرگ به من عطا کرده است که می‌توان با وجود همین نواقص از پس هر سختی برآیم. وی افزود: البته اراده افراد در چنین حرکاتی بسیار مهم است و بر همین اساس جالب توجه است که من در روزهای قبل از صعود دچار بیماری ریوی و سپس در بیمارستان بستری شدم اما باز هم از تصمیم خود برنگشتم. این جانباز دلاور کشورمان در ارتباط با نقش ایثارگران در توسعه و ترویج فرهنگ ایثار و شهادت در جامعه نیز اظهار داشت: باید تمام مردم درست مانند دوران هشت ساله دفاع مقدس صبر و شکیبایی را سر لوحه کار خود قرار دهند چراکه امروز شاهد هستیم تب آن دوران در جامعه کنونی پایین آمده است و کمتر کسی دیگر برای ترویج فرهنگ ایثار و شهادت تلاش می کند باید همه با هم در این راه قدم برداریم چراکه تنها ایثارگران نمی‌توانند تمامی ابعاد دوران دفاع مقدس را بیان کنند.